۱۹۱۲: جناب میسن ریمی جزوهای دیگر منتشر نمودند:
«نهضت بهائی برای دیانت، برادری و صلح جهانی»؛ این جزوه با تاریخچهی مختصری از دیانت بهائی آغاز شد؛ ولی بیش از نیمی از مطالب جزوه بر روی اصلاحات اجتماعی و قوانین متمرکز بود؛ یک پاراگراف هم به موضوع علم و دین پرداخته بود.
۱۳ جولای ۱۹۱۲: نشریهی نجم باختر، سال ۳، شماره ۷، جناب چارلز میسن ریمی مقالهی مفصلی با عنوان «عبدالبهاء، مرکز عهد و میثاق» نوشتند؛ ایشان درباره رسیدن حضرت عبدالبهاء به نیویورک در تاریخ ۱۱/۴/۱۹۱۲ و استقبال گرم از او مطالبی مکتوب نمودند؛ میسون ریمی این طور نگاشتند:
«او ـ بهاءالله ـ پادشاهی صلح را بر روی زمین آورد و فرزند دلبندش ـ عبدالبهاء ـ را بهعنوان مرکزی برای هدایات آینده در پادشاهی صلحش، بهعنوان مرکز عهد تعیین کرد؛کسی که مؤسّس و گسترشدهندهی پادشاهی او و صلح در جهان است.
زندگی سراسر خدمت عبدالبهاء، مرکز حیات پادشاهی بهاء است؛ همان امر بهائی. بندگی او در برابر خداوند و خدمت به بشریّت، قلبی است که از آن نیروی حیات سلطنت (بهائی) به تمام اعضای آن موجود معنوی در حال رشد، جریان مییابد. او مترجم و مفسّر متون مقدّس است.
… بهاءالله به همه امر کرد تا به سوی عبدالبهاء که غصن اعظم،- منشعب شده از اصل قدیم – و مرکز پیمان الاهی توجّه نمایند.»
(این تنها، خلاصهی کوتاهی از آن مقاله بود).
